In gesprek met tevreden gast

Gepubliceerd op 20 juni 2018
We zitten in de prachtige gastenkamer op de eerste etage aan de voorkant van het huis en kijken uit op de sportvelden. Hier verblijft Jim Groenendaal. Hij ligt in bed onder een smaakvol dekbed, regelmatig even met zijn ogen dicht maar voortdurend alert. Zijn zus Julia en ik zitten naast elkaar aan zijn bed. Voor we het over zijn ziekte en verblijf in ons Hospice gaan hebben, vraag ik Jim eerst wat over zichzelf te vertellen.

“Ik kom uit een gezin van vier kinderen; drie jongens en een meisje. Ik ben de tweede in de rij. Mijn zus Julia is de jongste. Daarnaast heb ik nog drie halfzussen.’ Julia vult aan: ‘Na de dood van onze moeder 42 jaar geleden – ik was toen 12 jaar- zijn we met z’n viertjes verder gegaan. De liefde en loyaliteit voor elkaar heeft hierdoor een belangrijke rol gespeeld en is altijd blijven bestaan.’ Jim vervolgt: ‘Ik ben 40 jaar machinebankwerker geweest en was daar gelukkig mee. Als kind speelde ik op de piano salsamuziek, onder meer in een bandje met mijn vader en broers. Later genoot ik meer van het luisteren naar muziek. In december 2013 werd bij mij darmkanker vastgesteld. Ik werd geopereerd, kreeg een half jaar lang chemo’s en ziedaar, de kanker was weg. Wat een opluchting! Maar helaas, na een half jaar was de kanker terug en nu met uitzaaiingen in de longen en de lever. Weer volgden een operatie, bestralingen en chemo’s tot de artsen enkele weken terug moesten vertellen, dat ze de kanker in de lever niet meer de baas konden worden. Het was duidelijk, het einde van mijn leven kwam in zicht. Julia wilde bij mij in huis komen om mij te verzorgen, maar ik wees dat af omdat Julia zelf een gezin te runnen heeft. Ik ging via internet op zoek naar een Hospice en besprak mijn Hospiceplan met de huisarts.

“Ik voelde mij lichamelijk niet veilig meer in mijn eigen huis.”

We zitten in de prachtige gastenkamer op de eerste etage aan de voorkant van het huis en kijken uit op de sportvelden. Hier verblijft Jim Groenendaal. Hij ligt in bed onder een smaakvol dekbed, regelmatig even met zijn ogen dicht maar voortdurend alert. Zijn zus Julia en ik zitten naast elkaar aan zijn bed. Voor we het over zijn ziekte en verblijf in ons Hospice gaan hebben, vraag ik Jim eerst wat over zichzelf te vertellen.

Zo kwam ik uit bij Hospice Haarlem. Ik heb nog even overwogen ondersteuning thuis aan te vragen bij het Hospice, maar zag daarvan af. Ik voelde mij lichamelijk niet veilig genoeg meer in mijn eigen huis.’ Afgelopen donderdag was het zo ver. Julia was bij hem toen hij het Hospice binnenstapte. Julia vertelt: ’Alles was in balans, de entourage, de kleuren, de sfeer en niet te vergeten de medewerkers.’ En Jim: ‘We werden zo mooi ontvangen door Liesbeth; Antje was er ook bij. Het was zo’n fijn gevoel. Ik dacht, ik heb er toch goed aan gedaan!’ Natuurlijk was het moeilijk afscheid te moeten nemen van zijn eigen huis, waar hij heerlijk woonde. Maar hij heeft er vrede mee. 

“We werden zo mooi ontvangen.”

Hij heeft voor zijn vertrek alles tot in de puntjes geregeld. Julia: ‘Ja, laat dat maar aan Jim over. Hij heeft me precies verteld waar alles ligt; polissen, testament, alles. Ik hoef straks niet te gaan zoeken, als het zo ver is.’ Over de vrijwilligers zegt Jim: ‘Wat ik zo fijn vind is dat ik hier zo persoonlijk behandeld word. Dan komen ze vragen: wat kan ik voor je doen, wil je wat eten of drinken? Er is zoveel vriendelijkheid en sociale bewogenheid. Ik heb het gevoel dat ze er helemaal voor mij zijn. Het is geweldig!’ Jim voelt zich hier veilig en vertrouwd. Hij kan zich helemaal overgeven. Al die vrijwilligers, het is alsof hij ze al jaren kent. Nee, hij kent ze niet allemaal bij naam, maar ze zijn allemaal even rustig, lief en vriendelijk. Julia: ‘Ze houden ook zo goed rekening met de naasten. Er staat altijd iemand voor je klaar voor een praatje of een kopje koffie. Ik ga altijd met een gerust hart weg en ik mag altijd bellen of het nou dag is of nacht.’ Ik vraag ten slotte of er iets is wat het Hospice beter kan doen. Hun hersens kraken, maar ze weten niets maar dan ook niets te bedenken. Alleen maar lof. Heerlijk, toch?

Enkele dagen na het gesprek met Jim is hij rustig overleden.
Zijn zus Julia schreef over het interview: 

‘We hebben het graag gedaan. Bedankt dat wij ervoor zijn uitgekozen. 
Het is prachtig geworden, echt zoals Jim het heeft verteld. 
Ik vind het een mooi verhaal om op Jim z’n uitvaart voor te lezen.
Groet, Julia’


Anne de Wit-Zuidema, PR-groep
Bedankt Julia, dat we dit mooie interview met Jim hebben mogen maken en plaatsen.